Eindelijk heb ik een gezonde relatie met voeding

relatie voeding

Eindelijk heb ik een gezonde relatie met voeding

Met een heel klein hartje deelde ik een aantal dagen geleden deze Instagramvideo. Daarin vertelde ik dat ik een aantal jaar geleden de balans helemaal kwijt was. Kan je ooit te gezond willen eten zodat het niet meer gezond is? Ewel ja … Eigenlijk wel! Sinds een aantal jaar, kan ik zeggen dat ik eindelijk een gezonde relatie met voeding heb.

Op Instagram post ik veel positieve vibes in de hoop om iedereen te motiveren om alles uit zijn leven te halen. Ik wil jullie heel graag motiveren om alles uit jezelf te halen. Om jezelf op nummer 1 te zetten. Gewoon omdat ik mezelf ooit helemaal heb verwaarloosd. Op een bepaald moment in mijn leven heb ik mezelf helemaal weggecijferd. 

Ik wou je met deze video meenemen in mijn verhaal. Eindelijk voel ik me niet meer schuldig over wat ik eet en drink. Eindelijk geniet ik van elke hap dat ik in mijn mond steek. Dat voelt zoooo vrij! Jezelf niet meer schuldig voelen. Jezelf alles gunnen. Jezelf toelaten om te genieten. Eindelijk ga ik niet meer overcompenseren om ver en lang te lopen zodat ik zeker genoeg calorieën verbruikt zou hebben tijdens het sporten.

Dat is ooit anders geweest. Ik had als kind altijd wel een gezonde eetlust. Zelfs mijn ouders vroegen zich regelmatig af waar ik al dat eten stak. Ik had toen al een enorme liefde voor eten. Ik bleef altijd vrij slank dus mijn ouders lieten me ook met veel plezier eten. 3 pannenkoeken met suiker na school. 3 taartjes bij de oma op zaterdag. Pistolets met choco. Wit brood met speculooskoekjes. Ik durfde zelf biefstuk met frietjes, pasta EN roomsaus eten. Zo erg was het soms. En zelfs als kind, kon ik me achteraf wel eens schuldig voelen over wat ik allemaal naar binnenspeelde. Maar de goesting in eten was altijd veel groter dan de wilskracht. Mama kookte altijd voor mij en ik genoot ook enorm van al dat lekker eten.

Later ging ik studeren. Op mijn 18 jaar trok ik naar Gent en in mijn tweede jaar mocht ik op kot. En was ineens niemand meer die voor me kookte. En ook niemand waarvoor ik moest koken. En de goesting om eten te maken voor mezelf had ik op kot niet. In de Overpoort kon ik wel eens pizza of frietjes bestellen. Om dan daarna weer te compenseren door een dagje niet te eten. Want ik had altijd wel wat schuldgevoelens over al die slechte dingen ik zomaar zonder nadenken at. Ik kreeg echt wel een beetje schrik om bij te komen. Iedereen vroeg me ook altijd “Waar steek je al dat eten?” en “Wacht maar, ge gaat je lijntje niet kunnen blijven houden.” 

Mijn taille behouden! Dat wou ik wel heel graag. En veel blijven eten? Ja, want eten staat voor mij gelijk aan genieten. Ik was toen zeker niet obsessief bezig met mijn gewicht, maar uiteraard wou ik niet bijkomen. Dus ik dacht. Ik ga sporten. Ik schreef me in in de sportschool. Dat zou me wel helpen om slank en gezond te blijven.

Toen ik afgestudeerd was, ging ik samenwonen. Ik vond dat ik eigenlijk wel eens moest beginnen koken. Ik had nu namelijk een man om voor te koken. Het eerste kookboek van Pascale Naessens was toen net uitgekomen en ik besloot het te kopen. Daarna volgde het eerste boek van Sandra Bekkari (toen was zij helemaal nog niet zo bekend trouwens) en Amber Albarda. Deze drie vrouwen leerden me echt gezond koken. En ik was helemaal fan. Vanaf nu komen geen ongezonde dingen meer in huis. Ik probeerde minder koolhydraten te eten, minder suiker, enz. 

In het begin heb je helemaal niet door dat je te obsessief met gezond eten bezig bent. Ik begon ook alsmaar meer te sporten. Heel vaak om te compenseren of om extra calorieën te verbruiken. Maar ik at al heel gezond. Dus veel extra calorieën om te verbranden waren er uiteraard niet. Vaak sportte ik dan extra op dagen dat ik me een beetje had laten gaan. Eén keer per week gaf ik mezelf een “dag om te zondigen.” Ik kocht dan allerlei zoet. En ja al dat zoet ging er op 1 dag helemaal door. Om me dan daarover weer schuldig te voelen en de volgende dag extra te sporten. En zo ging dat altijd. 

Op een gegeven moment ging mijn sociaal leven er zelfs onder lijden. Ik ging altijd graag op stap. Was altijd in de mood voor een drankje en een feestje. En als ik nu op 1 ding geen calorieën wou besparen, was het wel op alcohol. En toch … plots. Plots kwam ik niet meer graag buiten. Plots sprak ik niet meer graag af met vrienden. Omdat social activiteiten me meestal uit mijn balans zouden brengen. Al is balans eigenlijk een verkeerde woordkeuze, want er was helemaal geen balans meer. Mijn weegschaal was te fel aan te doorwegen op het gezonde aspect. En genieten zat er helemaal niet meer in. Ik ontzegde me alle leuke dingen. Ik wou alleen nog maar cocoonen thuis omdat ik daar gezond en goed kon blijven eten. 

Ik heb ook geen idee hoe ik ooit in die vicieuze cirkel ben geraakt. Als ik er achteraf over nadenk denk ik dat het veel te maken heeft met controle. Ik zat toen ook in een relatie die me eigenlijk niet meer gelukkig maakte. En ik voel me enorm beperkt in allerlei dingen. Ik heb daar jaren heel hard aan toegegeven. En daardoor ben ik steeds minder en minder op stap beginnen gaan en ben ik mezelf beginnen opsluiten thuis. Een avondje doorzakken deed ik niet meer, dus ik zocht mijn uitlaatklep in sporten. En dat werd alsmaar erger en erger.

Het heeft wel een aantal jaar geduurd vooral ik besefte dat ik mezelf niet meer was. Pas op het moment dat ik dat wel besefte, ben ik eraan beginnen werken. Ik heb toen een aantal knopen doorgehakt en heb echt voor mezelf gekozen. Mijn leven stond toen helemaal op z’n kop. Maar ik heb geen moment spijt gehad van de beslissingen die ik toen heb gemaakt.

En ik werd weer helemaal de oude Julie. Ik kreeg terug energie. Ik begon minder te lopen. Meer krachttraining te doen. 

Eindelijk kan ik zeggen dat ik alles eet zonder me schuldig te voelen. Ik geniet terug vollenbak van het leven. En dat is wat ik met mijn Instagram ook zo graag aan iedereen wil overbrengen. En ik vond dat het wel tijd werd om eens mijn volledig verhaal te delen. 

Focus je niet op dat getalletje op de weegschaal, maar wel op het getalletje dat de kwaliteit van je leven bepaalt. 

En jij? Hoe is jouw relatie met voeding? 

 

No Comments

Post A Comment