My personal story: de gevolgen van te veel cardio en de start van 8 weeks to hot pants

  1. Lien schreef:

    Dag Julie,
    Blij dat je je persoonlijk verhaal deelt. Mijn ervaring is net de omgekeerde en door verandering van job is mijn voedingspatroon opnieuw grondig verstoord. Dankzij jouw 8weeks challenge ben ik ook opnieuw gemotiveerd om ervoor te gaan ! Veel succes! Ik blijf je trouw volgen en je bent een ware inspiratie ! Grtjs !

  2. Heleen schreef:

    Wat een mooi verhaal Julie en suuupermoedig dat je dat wil delen! Ikzelf ben nooit echt mager geweest. In het laatste jaar heb ik er (met toch heel wat moeite hoor) een kilo of 5 afgekregen. Ik ben nu bijna op het punt dat ik vind ‘het is oké nu’, maar ik ga altijd moeten blijven ‘opletten’, want net als jij ben ik een enorme snoepkont, en helaas ben ik (in tegenstelling tot jou) niet gezegend met goeie genen 😉 Gelukkig is het gezond eten en voldoende sporten nu geen grote opgave meer. Net als jou wil ik wel nog wat gespierder worden, maar de ‘8 weeks to hot pants’ doe ik op mijn eigen manier.
    Ik wens je heel veel succes! Liefs

    • julivwee schreef:

      Hey Heleen !! Ja dat snoepen! Ooit blijft het eraan plakken hoor, hoe je het draait of keert. Bij mij begin je nu het vetlaagje op mijn buik te zien door al die extra chocolaatjes en snoepjes. Ik ben de laatste jaren wat bijgekomen, maar enkel in vet, niet in spieren. Dat maakt het niet beter. Ik wil terug naar mijn oude, vollere lichaam 🙂

  3. ELiza schreef:

    Mooi verhaal! Moedig en hoe je het ook draait of keert je bent en blijft een knappe madam!

  4. Nathalie schreef:

    Ongelooflijk moedig dat je dit zo open en bloot wil delen met de wereld. Het feit dat je dit durft is al een stap in de goede richting. Je bent op de goede weg! Ik ga je volgen én steunen én met je meedoen (maar dan wel om enkele kilootjes te verliezen) . Een virtuele knuffel van mij! xx

  5. Charlotte schreef:

    Ik herken mezelf wel in je verhaal! Echter, ik was vroeger wel dik. Ik ben letterlijk ‘dik geboren’, zeg ik altijd (ik was een pasgeboren baby van bijna 5kg en 56cm.. lijkt nauwelijks nog een baby :)) en lette daardoor altijd op mijn eten. Doorheen die jaren zijn de kilo’s er wel afgegaan, maar wel door gezond te eten en te sporten. Mijn mama zorgde ervoor dat ik genoeg groenten, vis, fruit,.. binnenkreeg en ik deed meerdere sporten, met voldoende krachttraining waardoor ik een mooi lichaam kreeg (al merkte ik dat toen niet echt, maar als ik nu foto’s terugbekijk, zie ik het wel :)).
    Van zodra ik alleen ging wonen (op kot in mijn geval) moest ik zelf voor mijn eten zorgen. Omdat dat ‘dik’ nog altijd in mijn achterhoofd blijft hangen ben ik eigenlijk constant bezig met eten. Om lekker én gezond te eten (en daarbij komt je blog goed van pas :D). Maar, waarin ik me zo herken, tegelijk had ik geen tijd meer om al die sporten die ik ervoor beoefende, nog verder te doen. Het studentenleven kent immers een ander ritme en ik kon niet elke week op standaard tijdstippen tijd vrijmaken voor volleybaltrainingen of bbb-lessen. Vandaar dat ik begon met hardlopen, dat kan, zoals je zegt, op elk moment. Nu loop ik toch al een jaar of 2 meerdere keren per week, en ik merk ook dat mijn lichaam daardoor veranderd is. Niet echt in de positieve zin. Waar ik vroeger door het sporten en gezond eten een mooi lichaam had, ben ik nu mager op de foute plaatsen. Ik heb altijd al kleine borsten gehad, maar door al dat lopen zijn mijn borsten quasi volledig verdwenen. Idem voor mijn achterste, ik ben quasi volledig plat, vanvoor en vanachter. Een platte buik vind ik niet erg, maar al de rest 😉 Afin, je begrijpt me wel. Vandaar probeer ik de laatste tijd wat meer krachttraining te doen om mijn lichaam wat rondingen te geven. Maar iets als dat 8 weeks to hotpants moet ik misschien ook eens overwegen, klinkt wel goed!
    Daarnaast wil ik nog zeggen dat ik je blog dagelijks lees maar nauwelijks reacties achterlaat…Maar ik ben echt fan, ik vind je echt heel inspirerend en heb bewondering voor wat je allemaal maakt!

    • julivwee schreef:

      Super leuk om je nu toch eens te horen. Reacties doen me goed. Het is leuk om te merken dat ik niet alleen sta 🙂 En dat er nog mensen zich herkennen in mijn verhaal. Ik volg je helemaal. Ik had geluk met mijn borsten. Ik had vroeger altijd grote borsten (ze waren eigenlijk niet in proportie met mijn lichaam -> groot en smalle heupen), maar nu zijn ze ook kleiner geworden, dat vind ik ook jammer 🙁 ! Gelukkig heb ik nog genoeg over hoor, ze zijn nu iets meer in proportie. Die poep begint al iets meer vorm te krijgen. Maar door de laatste jaren extra te gaan snoepen (omdat ik niet meer zo ultramager wou zijn), zit nu op mijn buik een vetlaagje. Ik ben bijgekomen in vetmassa, totaal niet in spiermassa. Dit wil ik nu allemaal anders gaan doen.

  6. Annelies schreef:

    Mooi en openhartig. Veel succes Julie! 🙂

  7. Robin schreef:

    Wauw, jouw verhaal heeft echt iets losgemaakt bij mij.
    Vroeger kon ik ook eten wat ik maar wilde, en dat deed ik ook. Net als jij propte ik mij vol, van ’s ochtends tot ’s avonds, zonder iets bij te komen. Dacht ik. Op een bepaald moment woog ik 12 kilo meer of ervoor, en voelde ik mij echt slecht in mijn vel. In plaats dat ik dat op een positieve manier ging gaan ombuigen, at ik nog meer. Op de een of andere manier werkte dat troostend.
    In januari had ik de switch gemaakt. Gezond eten, sporten, … Ik amuseerde mij echt met het voorbereiden van mijn maaltijden voor ’s middags, zelf in de fitness liep het goed ( ik probeerde 2 a 3 keer in een week te gaan sporten – vroeger vond ik dat de hel ). Ik verloor op een goed tempo 6 kilo en was supertrots op mezelf. Ik had plots zoveel meer energie!
    Om de een of andere reden is die motivatie etc weer omgeslaan, en ben ik weer ‘het slechte pad op’. Geen sport meer, een zakje zoo-koekjes tijdens het werk, 4 sandwiches als lunch… Ik voel me weer dik, futloos en een klein beetje hopeloos.
    Jouw verhaal ( ook al is het van de andere kant ) heeft me wel wat hoop gegeven, ik wil graag de knop weer omdraaien en al dat comfort-food, … , laten voor wat het is.
    Hopelijk geraak ik weer in die drive van ervoor!
    Bedankt om jouw ‘personal story’ te delen 🙂

    • julivwee schreef:

      Ik heb dat soms ook hoor. Fastfood zegt met niets, maar koekjes, taartjes, chocolade des te meer en ik prop me vol met deze dingen. Om beetje aan te komen at ik dus veel van die gesuikerde tussendoortjes. Op een totaal verkeerde manier ben ik nu 4 à 5 kg bij. In vetmassa en niet in spiermassa. Ik wil het nu de komende 8 weken op de goede manier aanpakken (ik denk dat ik nu nog net op tijd op de rem ga staan). Ik wil terug dat volle, slanke lichaam van in 2010!
      Gezond eten doe ik al, maar ik had soms wel eens van de eetbuien en dan propte ik me vol met snoepjes, chocolade en koekjes, … Suiker wrkt zo verslavend he!
      Het is even een klik maken, maar je komt er ook wel weer door.
      Groetjes Julie

  8. Anouk schreef:

    Enorm sterke getuigenis! Vraagt heel veel moed om zoiets met de hele wereld te delen. Knap hoor! Ik wens je veel succes met de challenge, je komt er sowieso wel 🙂

  9. Zoetaert Bart schreef:

    Hey Julie
    Sterk van je dat je dit met ons wil delen!
    Ik ben toevallig op je site gekomen en hetgeen ik nu al gelezen heb vind ik wel motiverend.
    Ik hou namelijk ook van eten maar het zelf koken is niet voor mij weggelegd 😉
    Ik blijf je volgen en hoop wat te leren van je gezonde leefstijl.
    grtz
    Bart

  10. Liesbeth Desnyder schreef:

    Hey Julie,
    Super dat je deze post schrijft (met bijhorende foto’s om het inderdaad geloofwaardig te houden)!
    Toen ik samen met jou in de lagere school zat was je al gezegend met een slanke lijn en toen ik deze blog ontdekte en jouw foto’s zag, dacht ik dat moeder natuur jou inderdaad nog altijd heel gunstig gezind was.
    In tegenstelling tot mezelf, dacht ik dan… Ik was als kind ook lang en slank en mocht tot mijn 15e eten en vooral ook ‘boefen’ wat ik wou, ik kwam nooit iets bij en menig vriendinnen was jaloers op mijn slanke lijf. Tot de pubertijd kwam althans… Plots begon ik een buikje te krijgen, zag mijn gezicht er opgeblazen uit en had ik last van een vettige huid waar futloos haar tegen geplakt hing. Ik at ook alles wat ongezond was en leefde volgens het motto ‘hoe vettiger, hoe prettiger’. Mijn porties waren ook ongewoon groot en eerlijk gezegd is dit vaak nog zo -> ‘een grote meid (1m83) moet veel eten’, maak ik mezelf al jaren wijs. Het smaakt ook zo!!
    Sindsdien ben ik blij dat ik niet meer de plank van vroeger ben en er wat vrouwelijke vormen aan dat lange lijf hangen, maar dat buikje en die love-handles komen en gaan in verscheidene vormen. Ondertussen ben ik 12 kg vermagerd en zie ik er al heel wat gezonder uit. Nog steeds heb ik het vaak moeilijk om mij niet te laten gaan in vettige comfortfood en kilo’s suiker, maar ik heb ook geleerd om te genieten van koken en nieuwe, gezonde gerechten klaar te maken.
    Vroeger was ik verre van sportief; eerst had ik het totaal niet nodig en daarna boeide het mij gewoon niet – in de zetel hangen met een zak chips was toch veel leuker?
    Bij wijze van therapie voor een ander probleempje heb ik mij 1.5 jaar geleden volledig op de sport gegooid en daar echt van genoten! Ondertussen is het ook al weer wat verminderd, maar ik merk wel dat mijn lijf er behoefte aan heeft.
    Al bij al ben ik dus blij met de veranderingen die ik heb ondergaan, maar het kan altijd beter!
    Het is niet hetzelfde probleem als dat van jou, maar toch vond ik het verhaal tamelijk herkenbaar.
    Veel succes met de challenge en keep up the good work wat betreft jouw blog!
    Groeten,
    Liesbeth

    • julivwee schreef:

      Hey Liesbeth !!! Ja ik herinner me je echt nog. Jij was idd super groot. Net een plank. Verre van te dik he. Amai zot dat je 12kg bent afgevallen. Das was jij echt niet meer dat zelfde meisje van op de lagere school.
      Ik ben nooit echt dik geweest, maar nu ben ik wel aangekomen (was ook nodig!!), op een totaal verkeerde manier. In vetmassa !! Niet in spiermassa. Om bij te komen at ik gewoon extra snoep, chocolade, koekjes, chips, … allemaal dingen die niet goed zijn. En dan had je nog eens het verslavend effect van suiker op het lichaam 🙂
      Frietjes en fastfood heeft me daarentegen nooit iets gezegd.
      Succes !!!

  11. Ik ben benieuwd hoe je er over 8 weken uit gaat zien! Het zal er mooi uit komen te zien als alles weer in balans is 😉

  12. Manon schreef:

    Ik moet zeggen ik ben ook zo net zoals jou geweest en ik schrik ook ervan van hoe ik eruit zag!!! gelukkig ben je weer wat aangekomen, mag ik vragen hoeveel je nu weegt?! ik weeg nu 54 (nog veeel te weinig) maar het is steeds moeilijker met aankomen want ze zeggen dat het ‘dik’ zijn zowieso niet in mijn bouw zit. Mag ik vragen wat je allemaal eet voor aankomen?

    • julivwee schreef:

      ’s morgens weeg ik 56,5 nu en ben 1m74 (2 jaar geleden woog ik 52-53kg, op de lelijke ultraskinny foto’s). Ik ben nu dus bijgekomen, maar vooral in vet. Niet in spiermassa. Het is ook wel een beetje mijn bouw hoor. hoe groot ben jij? Vanaf volgende week start ik met 8weeks en ik hoop dus in spiermassa bij te komen. Ik ga hierover de komende weken schrijven. Dus er volgen wel nog eetdagboekjes denk ik 🙂

  13. Isabelle schreef:

    Hey Julie,
    bedankt om dit te delen! Het is fijn om ook eens een publiek verhaal te zien dat niet alleen mensen die snel dik worden met dit soort zaken kunnen worstelen. Ik begrijp het maar al te goed gezien ik zelf ook ééntje van de ‘kan alles eten, niet dik worden en snel suikerverslaafd zijn’. En probeer hier toch ook op te letten want wil ook vormen niet verliezen noch mijn gezondheid om zeep helpen 😉 Maar spijtig genoeg kijkt de buitenwereld soms met andere ogen…

  14. Liesbeth vkb schreef:

    Hey Julie,
    De eerste keer dat ik je blog lees! Amai… Wat moet ik jouw bewonderen! Chapeau voor wat je doet.
    Ikzelf ben 34, mama van 2 zoontjes, heb al heel mijn leven graag gegeten, alles moest op, nooit genoeg en ook bij de lekkere tussendoortjes is eentje niet genoeg. Mijn mond staat niet stil

    • julivwee schreef:

      Ik ken dit Liesbeth, ondertussen eet ik echt gezond nu (alleen zijn die tussendoortje nog moeilijk, want daar laat ik me altijd in gaan).

  15. Stephanie schreef:

    Hallo,
    Bedankt om je verhaal te delen, ik volg je blog al een tijdje en vind hem geweldig. Ik herken me ook helemaal in uw verhaal. Ik ben zelf altijd al vrij mager geweest . Ik kon eten wat ik wil en dat waren ook borden vol. Ik stelde me er ook helemaal geen vragen bij. Ik ben toen ook beginnen hardlopen en gezonder te eten. Zelf heb ik nog nooit rondere vormen gehad maar zou dit echt wel willen natuurlijk. Vorige week ben ik begonnen met krachttraining en hopelijk kan ik dus ook bijkomen in spiermassa. Hopelijk krijg jij er ook spiermassa bij. Veel succes.
    Groetjes
    Stephanie

  16. Isabelle schreef:

    Ik sluit me aan bij alle vorige reacties: Fijn dat je zo’n persoonlijk verhaal wilt delen! En nog maar eens het bewijs dat iedereen z’n issues heeft, ook mensen met ogenschijnlijk perfecte maten. Zelf ben ik eerder een stresseter. Dat groeide in de loop der jaren uit tot een erg slechte gewoonte. En dat is ook te merken op de weegschaal (ruim 10km erbij). In september ben ik beginnen fitnessen. Om te vermageren, maar ook om me fitter te voelen. Iets waarvan ik dacht dat het onnoemelijk saai was, bleek heel goed mee te vallen. Het ging een tijdje goed, ik voelde me veel energieker. Maar door een razend drukke periode bleef het fitnessabonnement de voorbije 1,5 m vrijwel ongebruikt. Nu het eindelijk weer wat rustiger is en door posts al deze ben ik toch gemotiveerd om weer aan de slag te gaan:-) Veel succes met je challenge, maar je lijkt me super gemotiveerd, dus dat komt wel in orde!

    • julivwee schreef:

      Dag Isabelle! Leuk te horen deze reactie. Ik denk dat fitness ideaal is. Als ik achteraf op terug kijk, was ik het best in form met fitness. Daar deed ik verschillende sporten en dat komt iedereen zijn lichaam altijd het best te goede. Te is nooit goed. Balans daar streven we naar 🙂

  17. feyaerts brenda schreef:

    Wat een leuk verhaal!!!! Zoooo herkenbaar lekker en vettig eten word ik zo blij van alleen mijn lichaam nt! Ben een beetje verdikt pffff wil er dit graag terug af en lopen is mijn liefde ergens vooral als ik gedaan heb gevoel achteraf alsof je de wereld aan kan!!!onoverwinnelijk haast!Alleen het vertrekken of was dit bij jou ook? Ben een zenuwpees en piekeraar aan niets denken is moeilijk ook tijdens het lope probeer mij te focussen op mijn ademhaling.Voel mij opgeblazen en nt lekker in mijn vel op mijn eten kijken lukt me nt ben dan ook nog is vegetarisch en kieskeurig maar mijn motto is hoe vettiger hoe prettiger maar mijn broeken beginnen te spannen en ieder jaar een kilootje bij vind ik erg wil magerder zijn maar eet zo graag die ongezonde dingen.Die runnershigh en het verzadigde gevoel van snacks en snoep are my favorite kinds

    • julivwee schreef:

      Herkenbaar. Ik ben ook opnieuw op zoek naar de balans. Ik hoop die de komende weken te vinden. Ga er alvast over schrijven. Wie weet kan het jou ook helpen 🙂

  18. Ellis schreef:

    Het is fijn om een min of meer gelijkaardig verhaal te lezen en ik denk dat er veel mensen zijn die tegenwoordig worstelen hun hun zelfbeeld.
    Vroeger dacht ik nooit na over wat ik in mijn mond stak, boterkoeken, sandwichen, chips, pizza, som maar op. Ik at alles graag wat zoet en vet had. Ik heb nooit commentaar gekregen op mijn gewicht, maar ik voelde me wel wat zwaar. Mijn mama zei daarop dat ik gewoon wat gevulder was, maar dat dat oke is voor vrouw. Toen ik mijn relatie kreeg met mijn vorige vriend ( zijn mama was altijd op dieet) werd ik meer gewezen op ” een sandwich is niet gezond, 1 maal chips in het weekend etc). Dat zal ongeveer de eerste keer zijn dat ik dacht van verdorie, nu doe ik er echt iets aan en zo gezegd zo gedaan. Ik ging mijn eerste jaar op kot en het startte met gewoon wat ik dacht “gezonder” eten ( geen choco maar kellogs, geen brownie om tien uur maar jaja een kellogskoek, gewone chocomousse werd vervangen door WW chocomousse en ga zo maar door). Dat werkte goed en ik verloor gewicht, maar hoe meer ik met voeding in contact kwam, hoe meer er geschrapt werd en hoe meer ik me ook bewust werd en vatbaarder voor alle nieuwe diëten.
    Wat dus oorspronkelijk startte van gewoon gezond eten werd beetje per beetje een beetje minder en een beetje “gezonder”. Het gewicht ging er nog steeds vlotjes van en mijn ouders zagen me steeds meer mager thuiskomen ( wat voor veel conflict en confrontatie zorgde). Zelfvertrouwen heb ik er zeker niet meer gewonnen. In de periode van september tot juni was ik uiteindelijk een 10 kilo kwijt. Ondanks dat voelde ik me nog steeds niet goed in mijn vel maar had ik ondertussen wel een ” beest” in mijn hoofd ( zo noem ik het) en verdwenen er steeds beetjes van mij. Ik had die zomer ook herexamens die ik eigenhandig verprutst heb door enkel maar met voeding bezig te zijn en de zoektocht naar kcalarme recepeten.
    Mijn mama had me ondertussen al nauw in de gaten ( nog meer ruzie) en had een doel gesteld om naar te streven alvorens ik weer op kot mocht, in de herfstvakantie zijn we ook op weekend samen en toen ging het weer de goede kant uit en na de feestdagen woog ik weer 47 kg. Ik had er geen problemen mee omdat ik ook vaak ging sporten en me op die manier gezond voelde. However, ik had nog steeds een vast voedingspatroon waar niets mag van afwijken of ik ben in volledige paniek. Ik vergelijk dat beest altijd met een dwangneurose dat me weerhoudt van alles dat spontaan is. Ik kan gewoon niet als een koffie krijg het koekje opeten ( tenzij het weekend is ;-)). maar om verder te gaan, vorige zomer ging het weer even mis en ik ging weer vermageren, zonder dat ik er moeite voor deed, dus ik zat weer in het roulement om gewicht te verliezen. Momenteel zit ik weer aan de 44 kg en ik weet dat dit niet goed is en vooral veel schade in mijn lijf berokkend in plaats van goed, maar ik kan niet verdikken, het “beest” dat er aanwezig is verdwijnt niet volledig, ik kan het in het weekend loslaten, dat heb ik al geleerd, maar in de week mijd ik zoveel mogelijk eetgelegenheden met andere mensen, resto’s en tearooms kan ik niet doen, etentje met de vriendinnen staat gelijk aan paniek en ’s avonds wakker liggen van hoe ik dat ga overleven.
    Om een wel erg lange post kort te maken, diëten kan een gevaarlijk spel als je start met een gezond gewicht, het werkt verslavend en eens dat beest er is, is het moeilijk het kwijt te raken. Ik onderga het al drie jaar en hoop dat verbetering ooit zal komen, maar ik heb er niet veel moed op. Ik ben veranderd van een meisje dat graag at en kookte naar iemand die eten afschuwt en liefst gewoon mijn eigen vertrouwde eten dag in dag uit eet omdat ik weet dat het niet “schade” toebrengt. Met valentijntjes heb ik voor het eerst weer gekookt sinds twee jaar voor mijn nieuwe vriend. Het was een receptje van jouw en net zoals nog tal van andere recepten op je blog, voelde ik me erg comfortabel bij , dus ik ben je best wel dankbaar voor al die positieve recepten zeg maar 🙂

    • julivwee schreef:

      Dag Elisa! Wow, wat openhartig. En je verhaal is heftig, maar langs de andere kant word ik ook blij van je laatste zinnetje. Dat je geniet van mijn receptjes 🙂 !! Das leuk om te horen!! Bij mij is het nog niet zo ‘ver’ gekomen als bij jou, maar ik voel dat ik ook die richting zou durven op gaan. Eerlijk gezegd, heb ik het het soms lastig met etentjes. Ik heb er schrik voor omdat ik weet dat ik me dan laat gaan en veel te veel eet. Dan heb ik een klein boefkickske. Thuis eet ik 4 x per dag (3 gezonde maaltijden, 1 tussendoortje) en vaak heb ik ’s avonds voor tv zin in zoet en eens in begin ben ik verloren. En in het weekend laat ik me meestal volledig gaan in zoetigheid, dan ben ik boos op mezelf en ga ik het compenseren door volgende dag extra te lopen of sla ik diezelfde dag mijn avondmaal over. Ik denk er zelf over om eens bij een voedingspycholoog langs te gaan. Ik ken iemand die heel goed is en volgens mij, kan het me wel wat meer inzicht geven in mijn voedingspatroon. Ik weet perfect wat gezond is en wat niet, maar worstel soms met porties. Hoeveel mag ik eten om een mooi gewicht te hebben? Ik zou het niet weten. Er zijn dagen dat ik veeeeel te veeeel eet, dagen dat ik dan weer te weinig eet. Je ziet het: de balans is even zoek. Maar ik blijf zeker en vast gerechtjes klaarmaken, want koken doe ik echt graag en ik geniet ook nog altijd van eten. Liefst gezond eten 🙂 Ik hoop dat jij in de toekomst ook geniet van opnieuw meer en lekker eten 🙂

  19. David schreef:

    Beste Julie,
    Een mooi verhaal! En op een of andere manier herken ik mezelf hier toch wel in.
    Het is niet makkelijk (en ik had eigenlijk ook nooit gedacht dat u hiermee moeite zou hebben) om, als je voldoende sport, op een gezonde wijze met voeding om te gaan.
    Ik loop 100+ op een week, maar dan moet een mens idd heel veel eten (en de vraag is hoe kan je dit op een gezonde manier).
    In ieder geval wens ik je te feliciteren met je leuke recpeten (waar ik er al enkele heb mogen van bereiden) en die toch een stap in de goede richting zijn.
    Groeten,
    David

  20. Anneke schreef:

    Hee Julie,
    Bedankt voor het delen van je super openhartige verhaal, dat kan ik echt waarderen!
    Jouw figuur vind ik echt prachtig en zeker dat je echt zo eindeloos kunt eten, wow. Maar inderdaad, de foto’s waarop je te mager was zijn wel uit balans. Dus goed dat je nu ook wat meer de nadruk legt op krachttraining.
    Ben heel benieuwd naar je ervaringen en het resultaat! Zelf heb ik ook wel redelijk slanke genen, ik weeg ong. evenveel als jou met 1.75m, maar als ik zou eten wat jij kunt eten.. Pff nou dan zouden de kilo’s er toch echt wel aan komen hoor, you’re in luck! Dus hou ook in gedachten hoe goed je het al hebt met je figuur 🙂
    X
    p.s. Heel grappig trouwens om jouw Vlaamse taalgebruik te lezen, met woorden zoals ‘boefen’ voor mij als Nederlandse 😉

    • julivwee schreef:

      Hey Anneke! Leuke reactie. Doet me goed 🙂 Balans das het keywoord voor de komende weken! Daar draait het altijd rond. Groetjes Julie

  21. Lob schreef:

    Hey Julie,
    Het vorige jaar ben ik ook plots 25kg afgevallen, ik had een veel te laag bmi en voelde mij slecht en depressief, er zat geen leven meer in mij… Uiteindelijk heb ik professionele hulp gezocht en nu ben ik erop door, ik heb een gezond bmi, ik ben heel graag met gezond eten bezig, ik ben dan ook heel blij dat er blogs zoals de jouwe bestaan, ik geniet echt van alles wat ik eet. Ik sport regelmatig (ik wissel af van welke sport ik doe, ik loop, volg lessen zumba, fiets op mijn hometrainer, doe krachttraining (filmpjes van op YouTube en apps zijn daarvoor zooo handig) Ik ben dan ook zo blij dat er nog vrouwen zijn die maar al te graag wat meer “pak” aan hun lichaam willen, ik bedoel wie wilt er nu geen ronde kont en mooie borsten… :p Jij en nog zoveel anderen inspireren mij zo hard en dat geeft echt enorm veel steun! xxx

  22. Ruth schreef:

    Hoi
    Hier hetzelfde verhaal. Ik at veel en nog, maar door het vele lopen ook te weinig. Ik at vaak onaangepast, niet voedend suiker en zoet omdat ik het lekker vind en dan op andere momenten 3 kg groenten omdat ik vind dat ik gezonder moet zijn… Totaal uit balans dus. En dan maar lopen, want dat is goed voor je! Vorig jaar juli ben ik gestart met gezonder eten en minder lopen. Gezonder als in: aangepast aan mijn energieverbruik. Als mesomorf heeft niemand ooit iets gezien, behalve dan dat ik niet te genieten was, altijd gestresst, kwaad op de kinderen (ben 35. Heb na mijn 3 zwangerschappen een buikje gehouden waarvan vriendinnen nu nog maar vinden dat het gewoon wat vel is, voor mij blijft het buik, soit, ik zag er uit als jouw fotos van 2013 maar dan met stevigere bovenarmen en benen), ik was mezelf niet meer. Iemand schrijft over een beest. Dat is het en het heet anorexia, onder eender welke vorm (athletica, orthorexia, …) en of je nu dat lage bmi hebt of niet (ik ben nooit onder de 20 gedoken, maar had wel vetpercentage van 16%, heel ongezond) en of je nu bewust je calorieën vermindert door niet te eten of te compenseren of gewoon te weinig eet… Als je een kronkel maakt omdat iemand over eten spreekt of als je geen maat meer kent op sommige momenten,… Dan is er iets loos! Denk aan jezelf! Anyway. Super dat je zo open bent en een forum creeert. Mij heeft de website http://www.youreatopia.com veel geholpen. Heel openbarend vind ik dat ons lichaam perfect weet wat we nodig hebben. Als we echt naar onszelf luisteren, dan merken we dat het overeten eigenlijk een roep om hulp is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *